[FIC] べPAINKILLER - 22

posted on 09 May 2013 02:54 by dooduporpoa in FIC

Title : PAINKILLER

Couple : DuJun x JunHyung

Status : LONG FIC

Author : DooDuPorPoa

Author’s Note : ฟิคเรื่องที่สามแล้ว ! เย้...ลัดคิวจากพล็อตอีกเรื่องหนึ่งซึ่งตั้งใจให้เป็นฟิคยาว เพราะรูปของสองหนุ่มมันช่าง แอร้ย!! มาเฟียเหลือหลาย จนอดใจไม่ได้ ต้องลงไม้ลงมือ(?)ยำออกมาเป็นฟิคฉะนี้แล... คำเตือนฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรงเหมาะกับเด็กตั้งแต่อายุ 17 ขึ้นไปเพราะถ้าเรทสูงกว่านั้น ปอก็จะอ่านไม่ได้ คิคิ

 

 EPISODE 22

 

“จุนฮยองทานอะไรหน่อยไหมลูก...”

“ไม่ดีกว่าครับ ผมขอตัว”

จุนฮยองเอ่ยตอบคนเป็นแม่ที่มองตามด้วยความเป็นห่วง ร่างโปร่งเดินขึ้นบันไดสวนกับจุนซองที่เดินลงมาพอดี ประตูห้องที่ไม่ได้อยู่มานานหลายเดือนถูกเปิดออก เตียงสีขาวยวบลงไปข้างหนึ่งเมื่อจุนฮยองทิ้งน้ำหนักลง

ห้องเดิม...

เตียงเดิม...

แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม...

 

“เฮ้อ...”

จุนฮยองเอนตัวลงที่นอน ปิดเปลือกตาลงหวังให้วันที่แสนวุ่นวายผ่านไป ร่างโปร่งพลิกกายไปมา เมื่อต่อให้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงไร ก็ไม่สามารถหลับได้เลย

“เพราะไม่คุ้นที่หรอ...”

 

จุนฮยองนอนตะแคง ใช้เรียวนิ้วไล่วนตรงพื้นที่ว่างข้างตัวที่ปกติไม่เคยว่างเปล่า รอยยิ้มกับเสียงหัวเราะ คำเย้าแหย่ที่อีกฝ่ายมักมอบให้เขาประจำถูกรีรันซ้ำๆในหัว สลับกับนัยน์ตาผิดหวังที่สะท้อนให้เขาเห็นในวันนี้

ดูจุน...

 

“ขอโทษนะ...”

เอ่ยเสียงสั่นในขณะที่ตาใสเริ่มคลอเบ้า มือบางเอื้อมไปลูบปลอกหมอนข้างตัวอย่างเลื่อนลอย ภาพความทรงจำของคนที่เคยอยู่ด้วยกันกำลังฉายรันซ้ำๆไปมา

 

มันคงไม่มีอีกแล้ว...

ในเมื่อเขาเลือกที่จะตัดมันด้วยมือของเขาเอง...

 

“จุนฮยอง!!!!!!”

เสียงตะโกนโหวกเหวกคล้ายคนเมาที่ดังมาจากหน้าบ้าน ทำเอาคนที่อยู่ในภวังค์สะดุ้งตื่น จุนฮยองปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าออก ก่อนจะเดินไปแหวกม่านดู

“อึก...จุนฮยอง...ฉันบอกให้ออกมาไง!! นายยังคุยกับฉันไม่รู้เรื่องเลยนะ”

“อ้าว...เจ้านายพี่นี่ ดูจุนฮยองครับ...”

เสียงจุนซองดังขึ้น พร้อมๆกับร่างที่ยังไม่หายดีจากบาดแผลเดินประคองตัวเองไปเปิดประตูให้ดูจุน คนเป็นมาเฟียเหลือบตามองน้องชายคนรักด้วยสติอันเลือนลาง ร่างกายที่มึนเมาจากแอลกฮอลล์เดินเซไปมาจนจุนซองประคองแทบไม่ทัน

“ระวังครับ”

“ปล่อยกู! จุนฮยอง!มึงอยู่ไหน!!! ออกมาสิว่ะ!!”

“ฮยองคงไปนอนแล้วล่ะครับ อีกอย่างผมว่าดูจุนฮยองเมามากไปแล้ว กลับบ้านไปพักเถอะครับ”

“กูไม่เมา!!”

ดูจุนสะบัดแขนของจุนซองที่เข้ามาพยุงเขาไว้อย่างไม่ใยดี ร่างของจุนซองเซไปตามแรงจนล้มลงไป ในขณะที่ดูจุนพยายามประคองตัวเองเดินทรงตัวไปในตัวบ้าน

“ดูจุนฮยองเมามากไปแล้วครับ เป็นแบบนี้ผมไม่ยอมให้ฮยองผมคุยกับคุณหรอก”

“อะไรนะ! มึงจะไม่ให้กูเจอจุนฮยองใช่ไหม!!!”

ดูจุนตะหวาดเสียงลั่นพร้อมกับพุ่งเข้ามาบีบแขนทั้งสองข้างของจุนซองไว้ นัยน์ตาดุดันอย่างมาเฟียของดูจุน ทำเอาร่างทั้งร่างของจุนซองรู้สึกหมดแรง

“จุนซอง...”

เสียงที่คุ้นหูของจุนฮยอง เรียกความสนใจจากคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี ร่างโปร่งเดินมากระชากตัวจุนซองออกจากพันธนาการของดูจุน ในขณะที่ถังน้ำถังใหญ่ก็สาดเข้าที่ใบหน้าของคนเป็นมาเฟียอย่างจัง

“หมามันบ้า! คุยดีๆมันก็ไม่รู้เรื่องหรอก”

จุนฮยองตะหวาดเสียงดังพลางดันร่างของน้องชายไว้ด้านหลังตัวเอง ดูจุนชะงักค้างเมื่อถูกน้ำเย็นๆสาดมา นัยน์ตาดุดันเมื่อสักครู่ดูน่ากลัวมากขึ้น

“แล้วกูจะทำให้มึงรู้ว่าหมาอย่างกู มันบ้าได้มากกว่าที่มึงคิดอีก!!”

ดูจุนแค่นยิ้ม ก่อนจะสะบัดหน้าไล่น้ำออก ร่างสูงเดินมาคว้าข้อมือของจุนฮยองไว้พลางออกแรงลากไปยังตัวรถ จุนฮยองพยายามดิ้นให้หลุดการจับกุม ในขณะที่จุนซองพยายามลากสังขารตัวเองมาช่วยพี่ชาย

“ดูจุน! กูบอกให้ปล่อยไง!!!! ปล่อย!!!!!!”

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนถูกเรียก ประตูรั้วถูกดูจุนถีบออกอย่างไม่ใยดี ในขณะที่จุนฮยองพยายามทำร้ายร่างกายอีกฝ่ายเพื่อให้หลุดจากการจับกุม

“จุนซองเข้าบ้าน! ล็อคบ้านดีๆด้วย บอกแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

“แต่...”

“เชื่อพี่เถอะ...พี่จะไม่เป็นอะไร”

จุนฮยองส่งยิ้มบางไปให้น้องชาย ในขณะที่ดูจุนออกแรงลากเขาไปเรื่อยๆ การขัดขืนหรือดิ้นรนในสภาพเช่นนี้ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น หนำซ้ำยังเป็นการปะทุความโกรธให้กับดูจุนอีกด้วย

ปัง!

“โอ้ย!”

ดูจุนเปิดประตูฝั่งคนขับก่อนจะยัดตัวจุนฮยองเข้าไปจนสุดเบาะคนนั่ง ร่างโปร่งกระแทกกับเบาะอย่างแรงจนร้องเสียงหลง ในขณะที่ดูจุนพาตัวเองมายังเบาะคนขับ มือซ้ายกุมมือจุนฮยองไว้แน่น ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็ว

 

ตลอดทางมีเพียงความเงียบของคนทั้งคู่ ดูจุนไม่ยอมเอ่ยปากอะไร ส่วนจุนฮยองก็ทำเพียงแค่เหม่อมองเส้นทางที่ไม่คุ้นตาผ่านกระจกเงียบๆ ความชื้นตรงฝ่ามือทำให้ดูจุนคลายมือที่ประสานออกเล็กน้อยก่อนจะประสานกลับไปใหม่

ดูจุนไม่ยอมปล่อยมือจุนฮยองแม้แต่น้อย...

เพราะดูจุนกลัว...

กลัวว่าคนๆนี้จะหลุดหายไปอีก....

 

เอี๊ยด!

รถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคอนโดหลังหนึ่ง ดูจุนเปิดประตูลงจากรถก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูฝั่งจุนฮยองออก นับเป็นครั้งเดียวที่ฝ่ามือของคนทั้งคู่ห่างกัน หลังจากที่จุนฮยองลงมาจากรถแล้ว ประตูที่ถูกปิดลงก็มาพร้อมกับมือคู่ใหญ่ที่ประสานเขาไว้อย่างเดิม ดูจุนเดินจับมือจุนฮยองมาจนถึงที่หมาย ประตูลิฟต์ที่เปิดออกเผยให้เห็น ห้องขนาดใหญ่ที่มีเตียงคิงไซต์สีขาวตั้งอยู่กลางห้อง

“จะทำไร...”

นับเป็นประโยคแรกที่ทั้งสองคนเปิดปากคุยกัน จุนฮยองปรายตามองดูจุนที่ไม่ยอมปล่อยมือเขา พยายามใช้ไหล่ช่วยในการถอดแขนออกจากเสื้อโค้ท

“จะถอดเสื้อคลุมออก...”

“ก็ปล่อยมือกูก่อนดิ”

ดูจุนเงียบก้มหน้าเบนสายตาไปอีกทาง ในขณะที่จุนฮยองถอนหายใจเล็กน้อยพลางใช้สายตาเหลือบมองคนข้างตัว

“มาถึงขนาดนี้แล้ว...กูไม่หนีมึงไปไหนหรอก”

“....”

“ถ้าจะหนีจริง...กูทำไปนานแล้ว”

จุนฮยองเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะปล่อยมือตัวเองให้เป็นอิสระ สองขาก้าวยาวไปที่ห้องครัวเพื่อหาน้ำดับกระหาย ในขณะที่ดูจุนเบิกตากว้างกับคำพูดของอีกฝ่าย

“ที่พูดนะ...ล้อเล่นใช่ไหม”

“หนีนั่นหรอ?”

ดูจุนเดินอ้อมมาสวมกอดจุนฮยองจากด้านหลัง คางของร่างสูงเกยบ่าของร่างโปร่งในอ้อมกอดไว้แน่น ริมฝีปากได้รูปขยับสั้นๆ ในขณะที่จุนฮยองยกแก้วน้ำขึ้นดื่มพลางปรายตามองมาตอบดูจุน

“ไม่ใช่...ที่ว่าแก้แค้น”

“เรื่องแบบนี้มันใช่เรื่องที่ควรจะมาพูดเล่นหรอดูจุน”

สิ้นสุดคำพูดของจุนฮยอง ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะนิ่งไปสงัด ดูจุนคลายอ้อมกอดออกช้าๆ ในขณะที่จุนฮยองเบนหน้าไปอีกทาง

“ทำไม!! จุนฮยอง! มึงจะทำอย่างงี้ไปเพื่ออะไร!!”

“แก้แค้นไงดูจุน! เพราะมึงชีวิตกูถึงต้องเป็นแบบนี้!!!”

ดูจุนเหวี่ยงร่างของจุนฮยองไปตามแรงอารมณ์ ก่อนที่แผ่นหลังของจุนฮยองจะกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจัง เสียงตะโกนโต้ตอบของทั้งสองฝ่ายยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เพิ่มอุณหภูมิของอากาศให้ร้อนแรงมากขึ้น

“เป็นยังไง!!! อยู่กับกูแล้วมันไม่ดียังไง!!”

“แล้วที่น้องกูเจ็บมันเพราะใคร ที่บ้านกูต้องเละแบบนั้นก็เพราะใครล่ะ!! ถ้าไม่ใช่เพราะมึง!!”

“แล้วมึงคิดว่ากูอยากให้เป็นแบบนั้นหรอ! จุนฮยอง! มึงคิดแบบนั้นจริงๆใช่ไหม!!”

“ใช่!!!”

“แล้วทำไมไม่ถึงไม่เคยรู้หะ!! ทำไมไม่รู้ว่ากูรักมึงแค่ไหน! รักจนยอมสละชีวิตกูได้! ทำไมมึงไม่รู้!!!”

“…”

“ต่อให้มึงจะเกลียดกู..แต่กูก็จะรักมึงอยู่ดี!”


จุนฮยองชะงักไปทันทีที่คำว่ารักหลุดออกมาจากปากดูจุน มือใหญ่เอื้อมไปประคองใบหน้านวลไว้ก่อนจะถาจูบลงไปเต็มแรง ริมฝีปากบดขยี้ราวกับถ่ายอารมณ์คุกกรุ่นเมื่อสักครู่ลงให้หมด จุนฮยองยกมือขึ้นออกแรงดันใบหน้าของดูจุนให้ห่างจากตัวเอง

“อื้อ”

“...”

เกิดระยะห่างระหว่างริมฝีปากของคนทั้งคู่ ดูจุนจ้องมองใบหน้าของจุนฮยองอย่างไม่เข้าใจ ในขณะที่จุนฮยองมองกวาดใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย ก่อนที่ร่างจะโปร่งออกแรงกระโจนเข้าหาอีกฝ่าย โดยใช้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวเอวของดูจุนไว้ พลางใช้สองแขนคล้องคอพร้อมกับบดขยี้ริมฝีปากของตัวเองลงไป

ดูจุนตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความยินดี จุนฮยองเลื่อนมือไปขย้ำเรือนผมของดูจุนไว้ตามแรงปรารถนา อ้อมแขนอันแข็งแกร่งของดูจุนโอบรัดเอวของจุนฮยองไว้แน่น ในขณะที่บทเพลงรสจูบอันร้อนแรงยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่อง

สองขาประคองร่างที่เชื่อมติดกันมาวางไว้บนเตียงคิงไซต์สีขาวอย่างบรรจง ดูจุนที่นั่งอยู่บนเตียงละริมฝีปากมาสัมผัสที่เรือนแก้มใสของคนที่นั่งคร่อมอยู่ ริมฝีปากได้รูปลากผ่านไปยังลำคอขาว จรดมาถึงแผ่นอกกว้าง จุนฮยองใช้สองมือของตัวเองปลดกระดุมที่ติดอยู่ออก ก่อนที่เรียวลิ้นของดูจุนจะไล่ชิมรสหวานตั้งแต่กลางอกลงไปจนถึงสะดือซ้ำๆ มือข้างซ้ายใช้ลูบแผ่นหลังภายใต้เสื้อเชิ้ตผืนบาง ในขณะที่มืออีกข้างไล่วนไปที่เม็ดทับทิมสีหวาน

“อื้อ...ดูจุน”

จุนฮยองครางเสียงแผ่วพลางใช้สองมือขยุ้มเรือนผมของดูจุนไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น ริมฝีปากได้รูปครอบครองเม็ดทับทิมสีชมพูไว้อย่างหลงใหล ลิ้นยาวไล่วนหยอกเย้าจนรู้สึกเสียวไปหมด ในขณะที่มือใหญ่อีกข้างยังคงบิดวนเม็ดทับทิมของเขาอย่างรุนแรง

“โอะ!”

ร้องเสียงหลง เมื่อซี่ฟันขาวของคนขี้แกล้งฟัดเข้าที่เนื้ออ่อนของเขาเต็มๆ จุนฮยองกระชากเส้นผมในมือจนดูจุนผงะหน้าออกมา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายบนใบหน้าหล่อเหลา ในขณะที่จุนฮยองตีหน้าบึ้ง

“เจ็บ”

“ไม่เท่ากูหรอก”

ดูจุนเอ่ยเสียงเรียบพลางโน้มหน้าไปฟัดเรือนแก้มใสของคนรัก จุนฮยองอมยิ้มน้อยๆก่อนจะละมือจากเรือนผมของอีกฝ่ายมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้อย่างเย้ายวน มือบางเอื้อมไปลูบไล้ไรขนอ่อนๆบนยอดอกของดูจุนอย่างหลงใหล ใบหน้านวลโน้มลงจรดปลายจมูกให้ชนกัน ริมฝีปากเผยอนิดๆในขณะที่ลิ้นหน้าไล่เลียริมฝีปากอย่างเชิญชวน

ดูจุนแทบจะห้ามใจให้ตัวเองพาร่างของคนบนตักลงไปฟัดให้หนำใจบนเตียงเสียไม่ได้ แต่เพราะอยากรู้ว่าเสืออย่างจุนฮยองจะเล่นอะไรต่อไป ความอดทนของราชสีห์จึงถูกดึงมาใช้

“นี่...ยังโกรธอยู่หรอ”

เสียงหวานเลื่อนมากระซิบที่ข้างกกหู ในขณะที่ฟันซี่เล็กขบกัดที่ใบหูเบาๆ ปลายนิ้วไล่สัมผัสตั้งแต่ไหล่กว้างลากมาจนถึงอกแกร่ง ใบหน้านวลคลอเคลียหยอกเย้าอยู่ริมคอ ดูดดึงเพื่อทิ้งรอยสีกุหลาบไว้สลับกับปลายลิ้นที่คอยละเลียดลิ้มชิมรสหวานน้ำผึ้งของผิวแทน

“อื้อ...”

“ที่รู้สึกไว...เพราะไม่ได้ทำกันนานใช่ไหมล่ะ”

จุนฮยองครางเสียงแผ่วเมื่อร่างสูงใช้มือใหญ่ตะปบเข้าที่ส่วนกลางของลำตัว ดูจุนถอดเสื้อของตัวเองออกจนหมดก่อนที่มือแกร่งจะโน้มร่างคนบนตักลงบนพื้นเตียงช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน ความปรารถนาที่อยากกลืนกินปรากฏชัดบนนัยน์ตาคู่สวย ในขณะที่นัยน์ตาหวานฉ่ำจ้องมองสายตาร้อนแรงนั้นอย่างเชิญชวน มือขาวยกขึ้นลูบหน้าอีกฝ่ายช้าๆ

“คิดถึง...”

ดูจุนเอ่ยเพียงสั้นๆก่อนจะโน้มใบหน้าจรดต้นคอของจุนฮยอง เนื้ออ่อนถูกดูดดึงด้วยริมฝีปากร้ายกาจครั้งแล้วครั้งเล่า มือใหญ่ใช้ลูบไล้ทั่วเรือนกาย บีบเค้นเนื้อนุ่มให้สาสมกับความอดทนที่อดกลั้นมานาน จุนฮยองร้องครางตามแรงอารมณ์ที่อีกฝ่ายปรนเปรอให้อย่างไม่อาย นัยน์ตาหวานฉ่ำปรือมองโลกทั้งโลกที่เริ่มขาวโพลนไปหมด

“พร้อมนะ”

เอ่ยถามเสียงอ่อนก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกี่ยวเอากางเกงตัวเก่งที่ขวางทางไว้ออก จุนฮยองเขยิบตัวเพื่อให้กางเกงหลุดได้ง่ายขึ้น ในขณะที่มือบางเองก็ช่วยถอดเข็มขัดให้อีกฝ่าย

ต้องการ...และปรารถนา

ความรู้สึกที่ไม่มีใครซ่อนเอาไว้...

“จุนฮยองนอนคว่ำ...”

ดูจุนเอ่ยเสียงนุ่ม ในขณะที่เจ้าของชื่อก็ทำตามอย่างว่าง่าย ใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำเพราะความอายมุดไปกับหมอนใบโต ขาทั้งสองข้างค่อยๆชันเข่าขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่ เผยให้เห็นสะโพกเนียนลอยเด่น

“โอ้ย!ดูจุน...มึงทำไรเนี่ย”

“ลงโทษมึงไง”

จุนฮยองร้องออกมา เมื่อซี่ฟันคมๆของดูจุนกัดหมับเข้าที่ก้นงอนเต็มแรง ดูจุนเอ่ยเ