[FIC] べPAINKILLER - 23

posted on 09 May 2013 02:57 by dooduporpoa in FIC


Title : PAINKILLER

Couple : DuJun x JunHyung

Status : LONG FIC

Author : DooDuPorPoa

Author’s Note : ฟิคเรื่องที่สามแล้ว ! เย้...ลัดคิวจากพล็อตอีกเรื่องหนึ่งซึ่งตั้งใจให้เป็นฟิคยาว เพราะรูปของสองหนุ่มมันช่าง แอร้ย!! มาเฟียเหลือหลาย จนอดใจไม่ได้ ต้องลงไม้ลงมือ(?)ยำออกมาเป็นฟิคฉะนี้แล... คำเตือนฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรงเหมาะกับเด็กตั้งแต่อายุ 17 ขึ้นไปเพราะถ้าเรทสูงกว่านั้น ปอก็จะอ่านไม่ได้ คิคิ

 


EPISODE 23

 

 

 

“ไม่แต่ง !! ให้ตายผมก็ไม่แต่ง”

ตะโกนตอบอีกฟากของประตูเสียงดัง ก่อนจะออกแรงปาแจกันใกล้มือที่สุดไป ดูจุนหันไปกวาดสิ่งของบนโต๊ะลงอีกครั้ง  ในขณะที่คนด้านนอกมีสีหน้าเคร่งเครียดทันที

“ย่าห์ ! ยุน...”

“เอ่อ...ท่านครับผมว่าให้เวลาดูจุนเขาสักหน่อยดีกว่า”

ฮยอนซึงขัดขึ้นมาเสียงเรียบ เมื่อเห็นท่าทีของนายใหญ่ยุน คนเป็นพ่อปรายตามองเพื่อนลูกชายอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินหมุนตัวไปอีกทาง โดยไม่วายทิ้งข้อความที่ทำเอาคนฟังมีสีหน้าลำบากใจ

“คุณลีเป็นหุ้นส่วนสำคัญของกวังฮีไม้เบื่อไม้เมากับเรา ถ้าแกแต่งงานกับลูกสาวเขาเราก็จะได้หุ้นในส่วนนั้นมาไว้ในมือ”

“...”

“จะยอมทิ้งโอกาสของคนทั้งแก๊งเพื่อเหตุผลไร้สาระของแกงั้นหรอ...ดูจุน”

ฮยอนซึงยืนมองความเงียบที่โรยตัวเข้าหาอีกฝ่ายผ่านประตู...บ้านที่ดูจุนไม่ได้กลับมานานหลายปี เงียบเหงายังไงก็อย่างงั้น มือบางค่อยๆทาบประตูไว้ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ดูจุน...”

“ผู้หญิงคนนั้นคือคนเดียวกับคืนที่จุนฮยองยอมแลกตัวแทนใช่ไหม...”

เสียงที่เคยมั่นคงอยู่เสมอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อความทรงจำบางอย่างหวนกลับมา ดูจุนทิ้งตัวนั่งลงเตียงอย่างคนเหม่อลอย ภาพซ้อนของวันวานและคืนสุดท้ายของเขากับจุนฮยองยังคงเด่นชัดในสมอง ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมตัวเองถึงคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้น

“ฮยอนซึง...จุนฮยองล่ะ”

“...”

“จุนฮยองหายไปไหน..ทำไมผู้หญิงคนนั้น”

“ดูจุน...”

ครางเรียกชื่อเพื่อนสนิทเสียงแผ่ว เมื่อน้ำเสียงของอีกฝ่ายสั่นจนกลัวว่าหยาดน้ำตาของนัยน์ตาทรงเสน่ห์นั่นจะไหลออกมา ฮยอนซึงหยิกตัวเองเพื่อเรียกสติไม่ให้เผลอใจอ่อนไปกับสิ่งที่ได้ยิน

ในเมื่อจุนฮยองเป็นคนเลือกเส้นทางนี้..เขาก็ไม่มีสิทธิ์อะไร

“ฉันก็ไม่อยากให้นายเครียดเพิ่มนะ แต่เมื่อคืนนายกับเฮยอน...อืม มีอะไรกันไปแล้ว แล้วทางฝั่งนู้นเขาก็ไม่ยอมด้วย ดูจุน...”

“พอเหอะฮยอนซึง...ขอฉันอยู่คนเดียวสักพักนะ”

ดูจุนยกมือขึ้นกุมศีรษะในขณะที่ฮยอนซึงได้แต่เงียบไป เตียงสีขาวกับข้าวของในวัยเด็กที่เขาไม่ได้กลับมาเสียนาน บ้านที่ไม่เคยเป็นบ้านนับตั้งแต่ที่เกิดโศกนาฏกรรมวันนั้น

แม่ครับ...ผมคิดถึงแม่ที่สุดเลย

 

 

오늘도 나는 잠을   침대에 누웠다 뒤척이다가 일어나 

วันนี้อีกแล้ว ผมนอนไม่หลับ ผมเลยนอนนิ่งๆอยู่บนเตียง 

หมุนตัวไปมาบนเตียงและก็ลุกขึ้นมา 

 

ดูจุนสะดุ้งตัวตื่นจากที่นอนเมื่อพลิกตัวมากอดได้เพียงความว่างเปล่า เปิดเปลือกตาขึ้นท่ามกลางหยาดเหงื่อที่หยดไหล สายตากวาดมองรอบๆก่อนจะถอนหายใจออกมา ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน แต่ตอนนี้เขาคงไม่สามารถข่มตาหลับได้อีกแล้ว มือใหญ่เอื้อมไปลูบปลอกหมอนที่ว่างอยู่อย่างแผ่วเบา

 

아직 너를 잊지 못해 울다가 웃다 떠나간  그리며 

ผมยังลืมคุณไม่ได้เหมือนที่ผมคิดถึงคุณ คนที่จากไปหลังจากร้องไห้และหัวเราะ 

 

ภาพวันวานที่อีกคนส่งเสียงหัวเราะให้กับเขา ภาพลางเลือนของหยาดน้ำตาเม็ดสุดท้าย ที่มาพร้อมกับจูบเบาๆที่ริมฝีปาก ทำไมเขาถึงไม่เคยเอะใจถึงท่าทีแปลกๆของจุนฮยอง เขายังคงคิดถึงรอยยิ้มที่แม้จะดูเศร้าสร้อยแค่ไหน แต่มันก็ดูงดงามเสมอ

เพราะมันเป็นรอยยิ้มของคนที่เขารัก...

 

혹시  보면 나을까  서랍 깊숙히 감춰둔 너를 꺼내봐 

ถ้าผมรู้สึกดีขึ้น ถ้าผมได้พบคุณ

ผมจะเอาคุณออกมาจากภายในลิ้นชักของผมที่ลึกลงไป

 

ไม่รู้ว่าเขาจะยังคงหวังได้อยู่ไหม เมื่อหลายวันก่อนที่เขาจะโดนจับมาขังไว้ที่บ้าน เขาพยายามตามหาจุนฮยองมากแค่ไหนก็ไม่มีวันได้พบ เขาหวังได้เจออีกฝ่ายสักครั้ง...เมื่อตอนที่ความเจ็บปวดในจิตใจได้บรรเทาลง เขาหวังจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ จูบเบาๆที่เรือนผากใส พร้อมกับกล่าวคำให้อภัยอย่างอ่อนโยน

ไม่ว่าจะเจ็บอีกสักกี่ครั้ง...เขาก็ยอม

ขอแค่ยังมีจุนฮยองอยู่ข้างๆก็พอ

 

너는 나완 달리 행복한 거야묻다 가슴이 저려

คุณมีความสุขไม่เหมือนผมใช่ไหมผมจะถามอยู่อย่างนี้จนกว่าหัวใจจะเจ็บปวด

 

แต่พอคิดว่าอีกฝ่ายคงจะมีความสุข หรือนั่งหัวเราะไปใครสักคนอยู่ รอยยิ้มสมเพชก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาทันที ดูจุนมองสภาพรอบๆห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉย ข้าวของระเกะระกะที่กระจายอยู่บนพื้น เศษซากแจกัน รวมถึงเฟอร์นิเจอร์อื่นๆที่ถูกเขาใช้เป็นที่ระบายอารมณ์เพื่อดิ้นรนหนีออกจากห้องนี้ ต่างก็พังจนไม่เหลือชิ้นดี

 

정말  너무 두려워  영원히  하나 기억만 하다 살까 

ผมรู้สึกกลัวจริงๆว่าผมจะจำได้แค่คุณตลอดไป

 

ดูจุนสอดมือไปใต้ปลอกหมอนที่ว่าง มือใหญ่คว้ากรอบรูปสีทองขึ้นมา รูปที่อีกฝ่ายกำลังทำหน้ายุ่งตอนสะบัดผ้าปูตรงราวตากผ้า มันทำเอาเขาอดยิ้มออกมาจางๆไม่ได้ เรียวนิ้วไล่ไปตามรูปหน้าอย่างแสนคิดถึง

และเขาก็ทำคนๆนี้หลุดหายไปอีกครั้ง...

ดูจุนดึงกรอบรูปเข้ามาในอ้อมกอด แขนแกร่งออกแรงรัดแน่นแม้คมของกรอบรูปจะบาดลึกลงไปผิวตัวเขาก็ตาม

คิดถึง..จนบรรยายไม่ได้

ไม่มีวัน..ไม่มีวันลืม

 

너무 깊이 빠져 잊을  없어 울다 점점  미쳐

ผมอยู่ลึกลงไปในที่ที่ผมไม่สามารถลืมคุณได้

ผมเริ่มร้องไห้และค่อยๆจะเริ่มบ้า

 

เพล้ง !

กรอบรูปที่เคยถูกกอดไว้ ถูกแรงจากมือใหญ่ปาไปที่มุมหนึ่งของห้องอย่างแรง ดูจุนเดินไปหยิบเศษกรอบรูปที่แตกขึ้นดู เศษกระจกที่แตกเป็นเสี่ยงๆสัมผัสเข้ากับผิวเนื้อสีแทนโดยที่เจ้าของไม่คิดระวัง หยดเลือดสีข้นหยดลงบนรูปภาพของจุนฮยอง ร่างสูงก้มหยิบรูปก่อนจะเดินเหยียบเศษกระจก เศษเฟอร์นิเจอร์ที่กระจายบนพื้นมาที่เตียงอย่างคนไร้สติ นิ้วเรียวปาดคราบเลือดที่บดบังใบหน้าของจุนฮยองออก ก่อนที่น้ำตามากมายจะเริ่มไหลทะลักออกมา

 

너무 밉다가도  너무 보고 싶어 

เหมือนที่ผมเกลียดคุณมาก แต่ก็คิดถึงคุณมากด้วยเช่นกัน

 

ดูจุนอยากจะขยำภาพในมือทิ้งให้สาสมกับความเจ็บปวดที่เขาได้รับ แต่ในขณะเดียวกันภาพใบนี้ก็ดันเป็นสิ่งของเพียงชิ้นเดียวของจุนฮยองที่เขามี หยาดน้ำตามากมายไหลออกมาโดยที่เขาไม่คิดจะปาดมัน ความทรงจำมากมายไหลวนมาในหัว

ทำไม...คนที่เขารักต้องทิ้งเขาไป

คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อทุกสิ่งรอบตัวดูจะเป็นแบบนั้น ดูจุนกัดฟันกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นออกไป ความทรงจำในคืนสุดท้ายของเขารีรันขึ้นมา

ภาพที่เขาจดจำใบหน้าของจุนฮยองได้ดี...

รสจูบแสนเศร้า...

กับเช้าที่จุนฮยองหายไป...

พอคิดถึงตรงนี้น้ำตามากมายก็พาลไหลอีกครั้ง มันคือความเจ็บที่มากกว่าสูญเสีย...นั่นคือการโดนหักหลัง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านี่เป็นความต้องการของจุนฮยอง...

 

นูน่า...ก็อยากฆ่าเขา เพื่อไม่อยากเห็นเขาเป็นมาเฟีย

 

ลีจุน...ก็ขโมยของสำคัญเขาไป

 

จุนฮยอง...ทิ้งให้เขาต้องแต่งงานกับคนอื่นเพื่อผลประโยชน์

 

ทุกคนล้วนเป็นคนที่เขารัก...แต่บทสรุปที่ได้รับ

กลับกลายเป็นเขาโดนคนที่รัก...หักหลัง

 

แต่ถึงแบบนั้น...

 

지친 맘이 말을   하나라면 

หัวใจที่ไร้เรี่ยวแรงบอกผมว่าผมต้องการเพียงคุณ

 

เขาก็ยังอยากได้จุนฮยองคืนมา....

 

*(เนื้อเพลง Painkiller ของ SPICA )

 

สภาพห้องที่เต็มไปด้วยขวดแก้วแตกกระจายเต็มพื้น ทำเอาคนก้าวเท้ามาใหม่ส่ายหัวหน่ายๆ สภาพของเจ้าพ่อมาเฟียผู้โด่งดังกลับกลายเป็นแค่หมาขี้เมาตัวหนึ่งที่ไร้สติ ฮยอนซึงปรายตาไปมองถาดข้าวที่ยังมีสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลงก็ได้แต่ถอนหายใจ ในขณะที่ดงอุนค่อยๆ ทำความสะอาดห้องให้คนเป็นนายอย่างเงียบๆ

“ดูจุนเลิกดื่มได้แล้ว ! ข้าวนายก็ไม่ยอมกิน !”

ฮยอนซึงถลามาคว้าขวดเหล้าที่ดูจุนเตรียมกระดกเข้าปาก ในขณะที่ดูจุนออกแรงขัดขืนเต็มที่จนฮยอนซึงเป็นฝ่ายกระเด็นออกไป

“ดูจุน !”

ร้องชื่ออีกฝ่ายเสียงหลงเมื่อดูจุนผลักเขาออกมาเต็มแรงทั้งเตรียมจะพ่นคำด่าเรียกสติของอีกฝ่าย แต่ภาพที่เห็นก็ทำเอาฮยอนซึงพูดไม่ออกไปเสียก่อน ดูจุนปาขวดเหล้าในมือที่กระดกดื่มจนเกลี้ยงแล้วทิ้ง สองมือเท้ากับพื้นค่อยๆคลานไปหยิบขวดใหม่ที่ซ่อนไว้ใต้เตียง ก่อนจะเปิดฝาพร้อมกับยกขึ้นซด โดยใช้แผ่นหลังกว้างพิงกับขอบเตียง

“พวกนายกำลังสมเพชฉันใช่ไหม...”

กลั้วหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ดูจุนคว้าเอารูปถ่ายที่ซ่อนไว้ในเสื้อขึ้นดู คราบเลือดที่แห้งเกรอะกรังบนภาพยังไม่ถูกทำความสะอาดไปไหน เรียวนิ้วปาดลงบนโครงหน้าที่เขาหลงใหลช้าๆพร้อมกับทอดยิ้มบางท