Title : Dear Uncle Dear Shiny (ลุงที่เลิฟ..เหม่งที่รัก)

Couple : DuJun x JunHyung

Status : LONG FIC

Author : DooDuPorPoa

Author’s Note : ฟิคยาวเรื่องที่สอง...เกิดจากดูจุนใส่สูท แล้วหล่อมว๊ากกกกก จุนฮยองในชุดนักเรียน น่ารักมว๊ากกกกกกกก โดยความที่มัน มว๊ากกกกกกกก จึงคลอดออกเป็นฟิคนี้แล...คิคิ *จุดพลุ* !!  ฟิคเรื่องนี้ชนะโหวตจากทั้งสามเรื่องนะจ๊ะ เอาเป็นว่าจะไม่เขียนยาวๆแบบเพนคิลเลอร์ ๕๕

 

แค่วันแรก...’

 

ดูจุนที่เลือกหอบเอกสารมากมายจากบริษัทกลับมาทำที่บ้านกำลังหงุดหงิดขั้นสุด เมื่อคนที่เขาตั้งใจกลับมาหาไม่มีแม้แต่วี่แวว ดูจุนเดินไปสำรวจข้าวของในห้องอีกฝ่ายที่พบว่าอยู่ครบถ้วน ลำขายาวเดินวนไปมาอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจคว้ากระเป๋าสตางค์และกุญแจรถออกไป

“อ้าว...ลุง...เทรนด์ใหม่หรอ”

จุนฮยองที่เปิดประตูเข้ามาเห็นพอดีเอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาเหลือบไปเห็นร่างสูงที่รีบจนใส่รองเท้าสลับกันอย่างนึกขำ ไหล่บางยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเดินเฉียดดูจุนที่ยังคงยืนอึนอยู่

“พอดีแค่ลองใส่ดู ไม่ใช่เทรนด์อะไรทั้งนั้นแหละ  แล้วนี่...หายไปไหนมา”

ตอบกลับเสียงเรียบพลางตีหน้าตาย ดูจุนถอดรองเท้าไว้ที่เดิม ใบหน้าหล่อเหลาตีเคร่งเมื่อเอ่ยถามประโยคสุดท้าย

“ไปหาข้าวกิน จะให้มีชีวิตโดยการกินแค่น้ำเปล่าในตู้หรือไง”

หันไปตอบหน้ากวน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาพลางยกเฮดโฟนขึ้นมาสวมใส่ ดูจุนถอนหายใจเล็กๆ เดินไปวางกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ไว้ที่เดิม ลำขายาวก้าวไปทิ้งตัวลงบนพนักพิงโซฟา กำปั้นหลวมๆถูกยกขึ้นเคาะหัวของคนที่นั่งอยู่อย่างแผ่วเบา

“แล้วตอบดีๆ ไม่เป็นหรือไง ทำไมชอบประชดอยู่เรื่อย”

“อะไรว่ะลุง อย่าเล่นหัวดิ”

จุนฮยองมุ่ยหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว ร่างโปร่งเขยิบห่างจากจุดเดิม ในขณะที่ดูจุนตามไปขยี้ศีรษะอีกฝ่ายอย่างกวนๆ จุนฮยองพยายามจับมือของคนที่ประทับบนศีรษะของตัวเองออก ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนขี้แกล้ง

“เด็กแบบนี้เราต้องพูดจากับเขาดีๆ อย่าใส่อารมณ์จนเกินไป คุยเล่นบ้างเพื่อให้เขาหายเกร็ง ให้เขารู้สึกเป็นกันเอง และรู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเรา” 

คำพูดของจีน่าดังสะท้อนอยู่ในหัว เมื่อดูจุนแบกปัญหาใหญ่หลวงที่พี่สาวทิ้งให้ไปปรึกษา แม้จะมีเสียงหัวเราะเชิงสมน้ำหน้าตามมา แต่คำพูดของคุณเลขาก็มีประโยชน์มากทีเดียว

“แล้วทำไมไม่สั่งมากิน ที่นี่ก็ดมีรูมเซอร์วิส”

จุนฮยองเงียบไปถนัดเมื่อได้ยินคำถามของร่างสูง ดูจุนโน้มตัวลงมาทั้งๆ ที่มือยังอยู่บนศีรษะอีกฝ่าย ใบหน้าหล่อเหลาเอียงมองจุนฮยองที่มีปฏิกิริยาแปลกไป

“...มันแพง”

จุนฮยองตอบเสียงอ่อนในขณะที่รักษาสีหน้าไว้ได้ดี ดูจุนที่ได้ยินคำตอบก็นึกแปลกใจเล็กน้อย ร่างสูงโน้มกลับไปที่เดิมพลางลดมือลงจากศีรษะอีกฝ่าย เรียวขาตวัดไปอีกฝั่งพร้อมไถลตัวลงไปนั่งบนโซฟา มือหนาหยิบหนังสือที่วางอยู่ขึ้นมาเปิดอ่าน

“แล้วไปกินอะไรมา”

จุนฮยองไม่ตอบ ปลายนิ้วกดเร่งเสียงบีทที่เต้นตุบๆอยู่ข้างหูให้ดังขึ้นไปอีก ดูจุนถอนหายใจพยายามสงบอารมณ์ที่จวนจะปะทะขึ้นมา สมองพยายามทบทวนคำพูดของจีน่าเอาไว้

“ฉันจะไม่พูดซ้ำเป็นรอบที่สองนะจุนฮยอง...”

ดูจุนกดเสียงต่ำ เอื้อมไปถอดเฮดโฟนของจุนฮยองมาถือไว้ในมือ คนโดนแย่งสบถคำสั้นๆ ออกมา ใบหน้านวลหันไปสบตากับคนข้างตัวแบบไม่มีใครยอมใคร

“กินรามยอน..”

แต่สุดท้ายก็เป็นจุนฮยองที่ยอมเอ่ยออกมาก่อน มือบางเอื้อมไปคว้าเฮดโฟนจากมือดูจุนคืนมา ก่อนจะยัดมันเข้ากระเป๋าทันที

“กินแค่นี้จะไปอิ่มอะไร ยังเด็กยังเล็กแทนที่จะกินอะไรที่มันเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย”

“นี่ลุง ! เมื่อไหร่จะเลิกมองผมเป็นเด็กสักที ผมโตแล้ว ดูแลตัวเองได้ !”

“แต่นั่นมันก่อนที่นายจะอยู่กับฉัน ! ต่อไปนี้คนที่ดูแลนายจะเป็นยุนดูจุนคนนี้ จำเอาไว้ให้ดีๆล่ะ ฉันไม่ยอมตกเป็นข้อครหาที่เอาลูกเขามาเลี้ยงแล้วดูแลได้ไม่ดีหรอกนะ”

ดูจุนสวนขึ้นทันควันเมื่อจุนฮยองตอบกลับเสียงฉุน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือบางก่อนจะออกแรงลากออกไป

“เฮ้ยลุง... ไปไหน”

จุนฮยองส่งเสียงท้วงเมื่ออยู่ดีๆ คนข้างตัวก็ออกแรงลากเขาออกจากโซฟา คนถูกเรียกหยุดฝีเท้าไว้เล็กน้อย ก่อนจะหันมาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

“ก็ไปหาอะไรกินกันไง ไอ้เหม่ง!”

ยื่นนิ้วไปดีดเหม่งใสภายใต้เรือนผมที่ปกอยู่ ก่อนจะเดินหัวเราะอารมณ์ดีออกไปทิ้งให้คนถูกลากตีหน้ามุ่ยไปตลอดทาง

 

“อยากกินอะไรก็หยิบไปเลยจะได้ไม่ต้องลงมาซื้อ ด้านล่างมันอันตราย ใครบ้างเราก็ไม่รู้จัก”

ดูจุนเอ่ยพลางหยิบนมแพ็ค รวมถึงเครื่องดื่มอื่นๆ ที่เป็นประโยชน์ลงรถเข็น จุนฮยองไม่ตอบอะไร ทำเพียงแค่เดินไปหอบอาหารสำเร็จรูปแช่แข็งไว้ลงบนรถเข็น ในขณะที่ดูจุนกำลังวางนมตามลงไปถึงกับชะงัก

“แล้วทำไมซื้อแต่อาหารแช่แข็ง ของสดทำไมไม่หยิบมา”

“หยิบมาทำไมให้เน่าคาตู้”

“อย่าบอกนะว่าทำอาหารไม่เป็น”

จุนฮยองทำเพียงแค่ยักไหล่เป็นเชิงตอบคำถาม มือบางค่อยๆ จัดเรียงกล่องอาหารสำเร็จรูปที่ซื้อมาลงบนรถเข็น ดูจุนถอนหายใจ มือหนาเอื้อมไปยกกองกล่องอาหารสำเร็จรูปทั้งหมดจากบนแขนอีกคนขึ้นมา

“ไปหยิบอะไรก็ได้ที่คิดว่านายทำเป็นมา”

ดูจุนเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะวางทั้งหมดซ้อนๆ กันไว้ในรถเข็น จุนฮยองมองตอบดูจุนด้วยใบหน้าอ่านยาก ร่างโปร่งเดินลับหายไปพักหนึ่งก่อนจะกลับมา

“ไหนล่ะ”

ดูจุนเอ่ยถามเมื่อเห็นคนที่หายไปกลับมาที่รถเข็น จุนฮยองยกลังรามยอนขึ้นมาโชว์พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก กล่องรามยอนนอนตะแครงไปบนรถเข็น ในขณะที่เจ้าของมันเดินล้วงกระเป๋าไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้คนที่ยืนเลือกขนมปังอยู่ต้องถอนหายใจออกมา

ให้ตายเถอะ...

 

“ทีหลังอย่ากินแต่อาหารแช่แข็งแบบนี้นะ ส่วนรามยอนก็ห้ามกินบ่อยๆ”

ดูจุนเอ่ยขึ้นมาในตอนที่กล่องรามยอนถูกยกขึ้นไปวางบนชั้นเก็บของด้านบน จุนฮยองที่กำลังนั่งยองๆ เรียงกล่องอาหารเข้าตู้เย็นเผลอพยักหน้ารับจนดูจุนที่เหลือบมาเห็นอดอมยิ้มไม่ได้ ร่างสูงเดินไปหยิบกล่องนมรวมถึงน้ำผลไม้จากถุงซุปเปอร์มาเก็ตมายื่นให้จุนฮยอง

“แล้วก็ไอ้เรื่องทำอาหารไม่เป็น เดี๋ยวว่างๆ ฉันจะสอนให้ คงไม่อร่อยระดับภัตตาคาร แต่มันก็ประทังชีวิตได้”

ไม่สนนัยน์ตาขุ่นๆ ของจุนฮยองที่มองตอบตอนรับกล่องนมในมือไป ดูจุนยังคงส่งเครื่องดื่มพลางส่งเสียงเรียบออกมาเรื่อยๆ คนฟังเองก็รับของมาจัดลงตู้อย่างเป็นระเบียบโดยไม่ปริปากบ่นเช่นกัน

“แล้วก็เรื่องรูมเซอร์วิส อยากกินอะไรก็สั่งมาเลยไม่ต้องเกรงใจ ยังไงเขาก็เก็บในชื่อฉันอยู่แล้ว เอาลูกเขามาเลี้ยงจะปล่อยให้ลำบากได้ไง เข้าใจไหม..จุนฮยอง”

“ครับ”

เผลอตอบรับอย่างเคยชินพลางจัดแจงพื้นที่บนตู้เย็นให้ได้มากที่สุด โดยไม่รู้เลยว่า...คนที่ยืนอยู่ด้านหลังแบบดูจุนเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาในใจ

มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ...เมื่อเห็นอีกฝ่ายพูดครับ มันเหมือนกับตัวเขาได้สัมผัสกับความเป็นพ่อขึ้นมาอีกขั้น

อธิบายไม่ได้เลย...

“บอกว่าอย่าเล่นหัวไง ผมยุ่งหมด”

บ่นงึมงำเมื่อฝ่ามือของร่างสูงพุ่งตรงมาขยี้ศีรษะเขา จุนฮยองทำเพียงแค่บ่นในตอนแรกเล็กน้อยโดยที่ไม่แสดงท่าทีขัดขืนอะไรออกมา ในขณะที่ดูจุนไม่สนท่าทีของอีกฝ่าย รอยยิ้มระบายบนใบหน้าหล่อเหลาจนสุดมุมปาก แรงที่ฝ่ามือค่อยๆ ผ่อนลงจนกลายเป็นลูบเรือนผมอย่างแผ่วเบาแทน

เอ็นดูงั้นหรอ...

ก็อาจจะใช่....

 

มองไปมองมา...ไอ้เหม่งนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ

 

“ผมรู้ว่าลุงอิจฉาที่ผมมีผมเยอะใช่ไหมล่ะ ไอ้ที่อยู่บนหัวลุงนั่นวิกใช่ไหม”

 

ไม่หรอก....ดูจุนขอถอนคำพูดชนิดฝังทิ้งลงดินสิบเมตรก็ไม่พอ!!

 

พลั่ก !!

“โอ้ย ! ลุงผลักหัวผมทำไม มันเจ็บนะเว้ย”

“หมั่นไส้คนมีเหม่ง”

 

ก็จบลงแบบนี้อยู่เรื่อย...

 



   T B C

 

 



_____________________________________________________________________

คุยกันหน่อย...

๐หายไปนานมาก เพราะเปิดเทอมแล้ว งานเยอะมากจริงๆ TT

๐ที่เป็น ๑.๕ ไม่ได้ต้องการสับภาคแข่งกับแฮรี่แต่อย่างใด แค่มันสั้นเกินกว่าจะเป็นหนึ่งตอน ๕๕

๐เพนคิลเลอร์นับถอยหลังอีก 7 วันสำหรับการปิดจองนะคะ

๐สำนวนแย่ลงไปบ้าง แต่จะพยายามเกลาให้มันอ่านลื่นกว่านี้น้า

๐ขอบคุณสำหรับการเสพฟิคนะคะ คึคึ

๐ปย๊ง!!

 

 

edit @ 24 May 2013 11:54:33 by DooDuPorPoa

Comment

Comment:

Tweet

ลุงหล่อ หลานเหม่งมาแว้ววว 
เหม่งน่ารักนะ แสดงว่าปกติก็ไม่ใช่คนนิสัยไม่ดีนี่ แค่กวนบาทานิดหน่อยตามประสาวัยสะรุ่น
ลุง..เบาๆกะหลานนิดนึง จับเหม่ง ยีหัวบ่อยๆ เด๋วก็โล้นพอดี

#1 By aijoonkiss (103.7.57.18|101.108.18.212) on 2013-05-24 12:26